Küçük Prensin devamını okuyabilirsiniz.
Links:
Ziyaretçi Defteri guestbook and cbox
Küçük Prens'in devamı;
18. BÖLÜM
Küçük
prens çölde yürüdüğü süre içinde sadece tek bir çiçekle karşılaştı. Bu
çiçeğin taç yaprakları çık azdı. Önemsiz bir çiçekti bu.
“Günaydın” dedi küçük prens.
“Günaydın” diye yanıtladı çiçek.
“İnsanlar nerede?” diye sordu küçük prens kibarca.
Bu çiçek insanları ömründe sadece bir kez görmüştü. O da, çölden bir kervanın içindeki insanlardı.
“İnsanlar
mı? İnsanlarla yıllar önce karşılaşmıştım. Yedi-sekiz taneydiler. Ama
onların nerede olduklarını kimse bilemez. Rüzgarla birlikte dolaşır
dururlar. Kökleri yoktur insanların. Bu yüzden de bir yere
bağlanamazlar.”
“Hoşça kal” dedi küçük prens.
“Hoşça kal” dedi çiçek
19. BÖLÜM
Küçük
prens büyük bir dağa tırmandı. Daha önce kendi gezegenindeki üç
yanardağın dışında hiç dağ görmemişti. Bu yanardağların boyu ise sadece
dizlerine geliyordu. Sönmüş yanardağı tabure olarak kullanırdı. Ona
ayaklarını uzatırdı. Kendi kendine : “Bu kadar yüksek bir dağın
tepesine tırmanırsam, bütün gezegeni ve gezegendeki bütün insanları
görebilirim” dedi. Ama görebildiği tek şey, diğer dağların sivri
dorukları oldu.
“Günaydın” dedi kibarca.
“Günaydın... Günaydın... Günaydın...” diye yanıtladı yankı.
“Sen kimsin?” diye sordu küçük prens.
“Sen kimsin... Sen kimsin... Sen kimsin...” dedi yankı.
“Arkadaş olalım. Ben çok yalnızım” dedi bu kez.
“Ben çok yalnızım... Çok yalnızım... Çok yalnızım...”
“Ne
tuhaf bir gezegen!” diye düşündü. “Her tarafı kuru, her yeri dikenli,
tamamen sert ve acımasız. İnsanlarda ise hayal gücü yok. Sadece sizin
söylediklerinizi tekrarlıyorlar. Benim gezegenimde bir çiçeğim vardı
ki, her zaman ilk konuşan o olurdu.
20. BÖLÜM Çölün,
kayaların ve karların arasında uzun bir süre yürüyen küçük prensin
karşısına sonunda bir yol çıktı. Ve bütün yollar sizi insanlara götürür.
Yol boyunca yürümeye devam etti küçük dostumuz. Karşısına bir gül bahçesi çıktı.
Günaydın” dedi güllere. Onlar da: “ Günaydın” diye karşılık verdiler.
Küçük prens onları izledi biraz. Hepsi de kendi çiçeğine benziyordu. Şaşkınlıkla:
“Siz kimsiniz?” diye sordu.
“Biz gülleriz” diye yanıtladı çiçekler.
“Ah!”
diye haykırdı küçük prens. Ve birdenbire içine büyük bir üzüntü çöktü.
Kendi çiçeğinin evrendeki eşsiz bir tür olduğunu sanıyordu. Öyle
demişti çiçek. Be işte burada, küçük bir bahçenin içinde, aynı çiçekten
tam beş bin tane vardı!
“Eğer
burada olsaydı, bana yine sitem ederdi” diye düşündü. “Sanki ölecekmiş
gibi durmadan öksürürdü. Yalanını bu şekilde ört bas etmeye çalışırdı
muhakkak. Ve ben de hastabakıcılık numarası yapardım. Aksi taktirde
gerçekten de ölürdü. Altta kalmaktansa ölmeyi tercih ederdi.”
Sonra
kendi kendine : “Eşsiz bir çiçeğim olduğu için kendimi zengin
sanmıştım. Oysa o sıradan bir gülmüş sadece. Peki yanardağlarıma ne
demeli? Boyları sadece dizlerime geliyor ve birisi sönmüş durumda. Tüm
bunlar beni hiç de önemli bir prens yapmaz.
Kendini çimenlerin üstüne bıraktı ve ağlamaya başladı küçük prens.
21. BÖLÜM İşte o sırada bir tilki çıkıverdi ortaya.
“Günaydın” dedi tilki.
“Günaydın” dedi küçük prens kibarca. Ama etrafına baktığında kimseyi göremedi.
“Buradayım! Elma ağacının altında.”
“Sen kimsin? Çok güzel görünüyorsun.”
“Ben bir tilkiyim.”
“Gel, birlikte oynayalım. Öyle mutsuzum ki” dedi küçük prens.
“Seninle oynayamam” dedi tilki, “ ben evcil bir hayvan değilim.”
“Buna çok üzüldüm” dedi küçük prens. Ama biraz düşündükten sonra: ”Evcil ne demek?” diye sordu.
“Anladığım kadarıyla burada yaşamıyorsun” dedi tilki, “kimi arıyorsun?”
“İnsanları arıyorum,” dedi küçük prens, “ peki ama ‘evcil’ ne demek?”
“İnsanlar,”
dedi tilki, “tüfeklerle dolaşırlar ve avlanırlar. Tam bir baş
belasıdırlar. Bir de tavuk yetiştirirler. Tüm işleri bundan ibarettir.
Sen de mi tavuk arıyorsun?”
“Hayır, ben arkadaş arıyorum. Ama ‘evcil’ ne demek?”
“Bu pek sık unutulan bir şeydir. ‘Bağ kurmak’ anlamına gelir.”
“Bağ kurmak mı?”
“Evet.
Örneğin, sen benim için sadece küçük bir çocuksun. Diğer küçük
çocuklardan hiçbir farkın yok benim için. Sana ihtiyacım da yok. Aynı
şekilde, ben de senin için dünyadaki yüz binlerce tilkiden ihtiyacımız
olacak Sen benim için tek ve işsiz olacaksın, ben de senin için.”
“Anlamaya başlıyorum” dedi küçük prens. “Bir çiçek var. Sanırım o beni evcilleştirdi.”
“Olabilir. Dünyada her şey mümkündür.” dedi tilki.
“Ama bu çiçek dünyada değil.”
Tilki şaşırmıştı. “Başka bir gezegende mi?”
“Evet.”
“Peki orada avcılar da var mı?”
“Hayır, yok.”
“Bu çok ilginç. Peki ya tavuklar?”
“Hayır. Tavuklar da yok.”
“Eh, hiçbir yer mükemmel değildir” dedi tilki içini çekerek. Sonra kendini anlatmaya başladı:
“Yaşamım çok monotondur. Ben tavukları avlarım, avcılar da beni.
Bütün
tavuklar birbirine benzer. Bütün insanlar da öyle. Bu yüzden biraz
sıkılıyorum. Ama beni evcilleştirirsen eğer, yaşamıma bir güneş doğmuş
olacak. Senin ayak seslerin benim için diğerlerinden farklı olacak.
Ayak sesi duyduğum zaman hemen saklanırım. Ama seninkiler, bir müzik
sesi gibi beni gizlendiğim yerden çıkaracaklar. Şu ekin tarlalarını
görüyor musun? Ben ekmek yemem. Buğday benim hiçbir işime yaramaz. Bu
yüzden de bu tarlalar bana hiçbir şey hatırlatmazlar. Buna üzülüyorum.
Ama sen beni evcilleştirseydin, bu harika olurdu. Altın renkli saçların
var senin. Ben de altın renkli başakları görünce seni hatırlardım. Ve
rüzgarda çıkardıkları sesi severdim.
Sustu tilki ve uzun bir süre küçük prensi izledi.
“Senden rica ediyorum. Lütfen beni evcilleştir!” dedi.
“Elbette” dedi küçük prens. “Ama pek fazla vaktim yok. Yeni arkadaşlar edinmem ve birçok şeyi anlayabilmem gerekiyor.”
“Sadece
evcilleştirdiğin kişiyi anlayabilirsin” dedi tilki. “İnsanlarınsa
hiçbir şeyi anlayacak vakitleri yoktur. Her şeyi dükkandan hazır
alırlar. Ve arkadaşlar dükkanlarda satılmadığı için de, hiç arkadaşları
olmaz. Eğer bir arkadaşın olsun istiyorsan, evcilleştir beni!”
“Ne yapmam gerekiyor peki?” diye sordu küçük prens.
“Çok
sabırlı olman gerekiyor. Önce çimenlerin üstüne, biraz uzağıma
oturmalısın. Ben gözümün ucuyla seni izleyeceğim, sen hiçbir şey
söylemeyeceksin. Sözcükler yanlış anlamalara neden olurlar. Ama her
gün, biraz daha yakına gelebilirsin.”
Ertesi gün küçük prens yine geldi.
“Her
gün aynı saatte gelmelisin” dedi tilki. “Örneğin öğleden sonra saat
dörtte gelirsen, ben saat üçte kendimi mutlu hissetmeye başlarım. Zaman
ilerledikçe de daha mutlu olurum. Saat dörtte endişelenmeye ve üzülmeye
başlarım. Mutluluğun bedelini öğrenirim
Ama günün herhangi bir vaktinde gelirsen, seni karşılamaya hazırlanacağım zamanı asla bilemem. İnsanın gelenekleri olmalıdır.
“Gelenek nedir?”
“Bu da
çok sık unutulan bir şeydir” dedi tilki. “Bir günü diğer günlerden, bir
saati diğer saatlerden ayıran şeydir. Örneğin, şu benim avcıların da
gelenekleri vardır. Perşembeleri kızlarla dansa giderler. Bu yüzden de
Perşembe benim için harika bir gündür. Üzüm bağlarına kadar
yürüyebilirim. Ama avcılar dansa herhangi bir gün gitseydi, benim için
hiçbir günün özelliği olmayacaktı ve asla tatil yapamayacaktım.”
Böylelikle küçük prens tilkiyi evcilleştirdi. Ve ayrılma vakti geldiğinde “Ah! Sanırım ağlayacağım” dedi tilki.
“Bu senin hatan” dedi küçük prens. “Ben sana zarar vermek istemedim. Seni evcilleştirmemi sen istedim.
“Doğru, haklısın” dedi tilki.
“Ama ağlayacağını söyledin!”
“Evet, öyle.”
“O halde bunun sana hiçbir yararı olmadı.”
“Hayır,
oldu. Buğday tarlalarının rengini gördükçe seni hatırlayacağım. Şimdi
git ve güllere bir kez daha bak. O zaman kendi gülünün evrende eşsiz ve
tek olduğunu anlayacaksın. Sonra bana veda etmek için buraya geri
döndüğünde, sana hediye olarak bir sır vereceğim.”
Küçük prens güllere bir kez daha bakmaya gitti.
“Hiçbiriniz
benim gülüm gibi değilsiniz. Çünkü henüz hiçbiriniz evcilleşmediniz. Ve
siz de hiç kimseyi evcilleştirmediniz” dedi onlara. “Siz tıpkı tilkinin
benimle karşılaşmadan önceki hali gibisiniz. Dünyadaki binlerce
tilkiden yalnızca biriydi o. Ama ben onunla dost oldum ve şimdi artık o
özel bir tilki.”
Güller bu duyduklarına çok bozuldular.
“Evet,
güzelsiniz. Ama boşsunuz. Sizin için kimse yaşamını feda etmez. Yoldan
geçen herhangi biri, benim gülümün de size benzediğini söyleyebilir.
Ama benim gülüm sizin her birinizden çok daha önemlidir. Çünkü ben onu
suladım. Ve onu camdan bir korunakla korudum. Önüne bir perde gererek
rüzgarın onu üşütmesini engelledim. Tırtılları onun için öldürdüm ( ama
birkaç tanesini kelebek olmaları için bıraktım). Onun şikayetlerini ve
övünmelerini dinledim. Ve bazen de suskunluklarına katlandım. Çünkü o
benim gülüm.”
Bunları söyledikten sonra tilkinin yanına döndü.
“Elveda” dedi.
“Elveda”
dedi tilki de. “Ve işte sırrım: Bu çok basit. İnsan gerçekleri sadece
kalbiyle görebilir. En temel şeyi gözler göremez.”
“Temel olan şeyi gözler göremez” diye tekrarladı küçük prens. Öğrendiğinden emin olmak istiyordu.
“Senin gülünün diğerlerinden daha önemli olmasını sağlayan şey, ona ayırdığın vakittir” dedi küçük prens.
“İnsanlar
bu en önemli gerçeği unuttular. Ama sen unutmamalısın. Evcilleştirdiğin
şeye karşı her zaman sorumlusun. Gülüne karşı sorumlusun.
“Gülüme karşı sorumluyum” diye tekrarladı küçük prens, öğrendiğinden emin olmak için. Sonra yoluna devam etti.
22. BÖLÜM
“Günaydın.”
“Günaydın” diye karşılık verdi demiryolu işaretçisi.
“Burada ne yapıyorsunuz?”
“Trenlere yol gösteriyorum. Onlara sağa veya sola geçmelerini söylüyorum.”
Onlar
konuşurken, parlak ışıklarla donatılmış bir ekspres tren yanlarından
uğuldayarak geçti. O geçerken işaret direği sallanmıştı.
“Sanırım çok aceleleri var” dedi küçük prens, “peki ne arıyorlar?
“Bunu makinist bile bilmiyor.”
O anda parlak ışıklı başka bir ekspres tren ters yöne doğru hızla geçti.
“Peki niçin geri dönüyorlar?” diye sordu küçük prens.
“Bunlar aynı yolcular değil” dedi işaretçi.
“Bulundukları yeri beğenmiyorlar mı?”
“Hiç kimse bulunduğu yeri beğenmez.”
Şimdi de parlak ışıklı ekspres trenlerin bir üçüncüsü geçti yanlarından.
“Bunlar diğer yolcuları mı takip ediyorlar?
“Hiçbir
şeyi takip etmiyorlar” dedi işaretçi. Ya uyuyorlardır, ya da
esniyorlardır. Sadece çocuklar burunlarını pencerelere dayar ve etrafa
bakarlar.”
“O
halde sadece çocuklar ne aradıklarını biliyor” dedi küçük prens. “
Bezden bir bebeğe bağlanıyorlar ve bu onlar için çok önemli hale
geliyor. Eğer ellerinden alırsanız, ağlamaya başlıyorlar.”
“Bence şanslılar” dedi işaretçi.
23. BÖLÜM
“Günaydın” dedi küçük prens.
“Günaydın”
dedi satıcı. İnsanların susuzluğunu gidermek üzere hazırlanmış
tabletler satardı. Haftada bir kez bu tabletlerden aldınız mı, o hafta
hiç susamazdınız.
“Peki bunları niçin satıyorsunuz?”
“Çünkü bu, insanlara çok vakit kazandırıyor. Uzmanlar bunun araştırmasını yaptılar. Haftada tam elli üç dakika kazanıyorsun.”“Peki bu elli üç dakikada ne yapıyorlar?”“Canları ne isterse.”“Eğer elli üç dakikam olsaydı,” dedi küçük prens, “bir su pınarına doğru ağır ağır yürürdüm.”
24. BÖLÜM
Satıcının hikayesini dinlediğim sırada
sekiz gündür çölde bulunuyordum ve elimdeki suyun son damlalarını yudumluyordum.
“Anılarını
dinlemek gerçekten de güzel” dedim küçük prense, “ama henüz uçağımı
tamir etmeyi başaramadım. Keşke ben de bir su pınarına doğru ağır ağır
yürüyebilseydim.
“Dostum tilki bana demişti ki...”
“Sevgili dostum. Bunun tilkiyle hiçbir ilgisi yok ki!”
“Ama neden?”
“Çünkü susuzluktan öleceğiz.”
“İnsanın dostu olması iyidir. Ölecek olsa bile. Ben tilkiyle dost olduğum için çok mutluyum.”
Kendi kendime “Tehlikenin farkında değil” dedim.
“Ne acıkıyor, ne de susuyor. İstediği tek şey biraz gün ışığı.”
Küçük prens sanki ne düşündüğümü anlamış gibi:
“Ben
de susadım. Hadi gidip bir kuyu arayalım” dedi. Bunun yararsız olduğunu
anlatan bir işaret yaptım. Çölün ortasında bir kuyu aramak saçmaydı.
Yine de birlikte yürümeye başladık.
Hiç
konuşmadan saatlerce yürüdük. Karanlık bastırdı, yıldızlar da tek tek
belirmeye başladı. Susuzluğumun etkisiyle, yıldızlara bakarken kendimi
rüyada gibi hissettim. Küçük prensin sözleri zihnimde yankılanmaya
başlamıştı.
“Demek sen de susadın?” diye sordum. Ama sorumu yanıtlamadı. Sadece: “su kalbimize faydalıdır” dedi.
“Ne demek istediğini anlamamıştım, ama bir şey sormaım. Artık ona soru sormanın hiçbir yararı olmadığını gayet iyi biliyordum.
Yoruldu
ve kumların üzerine oturdu. Ben de yanına oturdum. Kısa bir
sessizlikten sonra: “Yıldızlar çok güzel... Çünkü içlerinden birinde,
şu an göremediğim bir çiçek yaşıyor” dedi.
“Elbette” dedim. Sessizce ay ışığının altındaki kum tepeciklerini izledim.
“Çok de çok güzel” dedi sonra.
Gerçekten
güzeldi. Çölleri hep sevmişimdir. Bir kum tepeciğinin üstüne oturursun.
Hiçbir şey görmezsin. Hiçbir şey işitmezsin. Sadece çölün o sessiz,
gizemli ışıltısını hissedersin.
“Çöl çok güzel” dedi küçük prens, “çünkü bir yerlerinde bir kuyu gizliyor.”
Bense
çölün o gizemli ışıltısının farkına varmış, şaşırmıştım. Küçük bir
çocukken çok eski bir evde otururduk. Burada bir hazinenin gizli
olduğunu anlatmışlardı belki de. Ama bu hikaye evimizi büyülü bir ev
yapmıştı.
Benim evim, ruhunun derinliklerinde bir sır saklıyordu...
“Evet,” dedim, “ne bir evin, ne yıldızların, ne de çölün güzelliğinin nereden geldiği bilinmez.”
“Benimle aynı fikirde olmana çok sevindim” dedi küçük prens.
Uykuya
dalınca, onu kollarıma aldım ve tekrar yürümeye koyuldum. Çok
duygulanmıştım. Sanki elimde çok narin bir hazine taşıyordum. Hatta
dünyadaki en narin şeydi bu sanki. Ay ışığında onun solgun alnını,
kapalı gözlerini ve rüzgarda titreyen buklelerini seyrettim. Kendi
kendime şöyle dedim: “Bu gördüklerim sadece bir kılıftan ibaret. En
önemli şeyi gözler göremez.”
Ona
bakarken dudakları aralandı ve uykusunda hafifçe gülümsedi. “Burada
uyuyan şu küçük prensin beni böylesine duygulandırmasının nedeni, onun
bir çiçeğe olan bağlılığı. Uyurken bile, bu çiçeğe olan sevgisi tüm
benliğini bir kandil gibi aydınlatıyor.”
Şimdi daha da narindi sanki. Kandilleri çok dikkatli korumalıyız. Şiddetli bir rüzgar onları söndürebilir.
Böylece yürümeye devam ettim ve gün ağarırken kuyuyu buldum.
25. BÖLÜM
“İnsanlar,”
dedi küçük prens, “ne aradıklarını bilmeden hızlı trenlere
doluşuyorlar. Endişe ve telaşla, aynı yerde dönüp duruyorlar.” Bir an
durakladıktan sonra ekledi: “Çektikleri sıkıntıya değmez bu.”
Bulduğumuz
kuyu Sahara Çölünün bilinen kuyularından değildi. Sahara Çölü’ndeki
kuyular kumda açılmış çukurlardan ibarettir. Ama bizim bulduğumuz kuyu
kasabalardaki kuyulardandı. Oysa etrafta kasaba filan yoktu. Düş
gördüğümü sandım.
“Ne kadar garip” dedim küçük prense, “her şey hazır durumda. Makara, kova, ip, hepsi hazır.”
Güldü. Makarayı çevirmeye koyuldu. Uzun süredir çalışmamaktan paslanmış olan makara, inlemeye başladı.
“Duyuyor musun?” dedi küçük prens. “Kuyuyu uyandırdık. O da şarkı söylemeye başladı...”
Onun yorulmasını istemiyordu. “Bana bırak” dedim.
“Senin için fazla ağır.”
Kovayı
ağır ağır çektim ve kuyunun kenarına bıraktım. Kovanın içindeki su hala
titriyordu ve makaranın sesini hem kulaklarımda, hem de titreyen suda
duyabiliyordum. Güneşin titrek ışıltılarını görebiliyordum.
“Bu sudan içmek istiyorum” dedi küçük prens, “bana biraz su verir misin?”
İşte
şimdi onun ne aradığını anlamıştım! Kovayı dudaklarına dayadım. İçerken
gözleri kapalıydı. Bir bayram şekeri kadar tatlıydı bu su. Diğer
besinlerin hepsinden farklıydı. Yıldızların altında yapılan bir
yürüyüşten, makaranın şarkısından ve kollarımın emeğinden dünyaya
gelmişti. Kalbe faydalıydı. Bir armağandı sanki. Küçük bir çocukken
Noel’de aldığım hediyenin güzelliği Noel ağacının ışıltısından,
kutlamanın müziğinden, gülümseyen yüzlerin sıcaklığından gelirdi.
“Senin
yaşadığın yerdeki insanlar,” dedi küçük prens, “bir bahçenin içinde
binlerce gül yetiştiriyorlar ve yine de aradıklarını bulamıyorlar.”
“Doğru, bulamıyorlar” dedim.
“Ve aslında aradıkları şeyi tek bir gülde, ya da bir avuç suda bulabilirlerdi.”
“Evet, haklısın” dedim.
“Ama gözler göremez. İnsanın kalbiyle bakması gerekir.”
Suyu
içmiştim. Nefesim yerine geldi. Güneş doğarken kumun rengi bal rengine
dönüşmüştü. Bu renk çok hoşuma gidiyordu. Peki ama bu hissettiğim acı
da neydi?
Yumuşak bir sesle: “Sözünde durmalısın” dedi yanıma otururken.
“Hangi söz?”
“Biliyorsun. Koyunuma bir ağızlık yapacağını söylemiştin. Çiçeğime karşı sorumluluğum var. Onu korumalıyım.
Ona
bir ağızlık çizmek için cebimdeki kağıtları çıkardım. Resimleri görünce
gülmeye başladı küçük prens ve: “Baobapların biraz lahanaya benzemiş”
dedi.
“Ya?”
Oysa ben baobaplarımla gurur duymuştum!
“Çizdiğin tilki... kulakları... sanki biraz boynuza benziyorlar ve çok da uzunlar.”
Yine gülmeye başladı.
“Haksızlık ediyorsun küçük prens” dedim. “Unutma ki, daha önce daha önce sadece iki boa yılanı çizmiştim.”
“Olsun.
Bunlar yeterli. Çocuklar anlayacaktır” dedi. Ben de kurşunkalemle bir
ağızlık çizerek ona verdim. Verirken yüreğim sızladı. “Benim bilmediğim
planların var senin...”
Ama cevap vermedi küçük prens. Onun yerine bana:
“Biliyorsun, Dünyaya inişim... Yarın Dünyaya inişimin yıldönümü” dedi. Sonra ekledi: “Buraya çok yakın bir yere inmiştim.”
Yüzü kızardı.
Ve bir kez daha, nedenini bilmediğim bir acı kapladı yüreğimi. Fakat zihnimde bir soru belirmişti.
“Yani
sekiz gün önce seninle burada karşılaştığım sabah, insanlardan binlerce
kilometre uzakta tek başına dolaşıp durmanın bir nedeni mi vardı? Ait
olduğun yere mi dönüyordun?”
Küçük prens yine kızardı.
“Belki de yıldönümü nedeniyle geldin buraya, ha?”
Yine kızardı küçük prens. Sorularıma cevap vermemişti. Ama yüzünün kızarması “Evet” anlamına gelmez miydi?
“Ah, sevgili dostum, sanırım biraz korkuyorum” dedim.
Rahatlatıcı
bir sesle: “ Şimdi çalışmalısın. Motorunun yanına gitmelisin. Ben seni
burada bekleyeceğim. Yarın akşam yine gel...” dedi.
Ama
içim rahatlamamıştı. Tilkiyi hatırladım. İnsan birinin kendisini
evcilleştirmesine izin verirken, bir parça da ağlamayı göze alıyor
demektir.
26. BÖLÜM
Kuyunun
yanında eski, taş bir duvar yıkıntısı vardı. Ertesi akşam oraya geri
döndüğümde, uzaktan, küçük prensimin bu duvarın üzerinde oturduğunu
gördüm. Ayaklarını aşağı sarkıtmıştı. Şöyle diyordu: “Unuttun mu?
Burası değildi.”
Biriyle konuştuğu belliydi.
“Evet, evet. Tam bu gün. Ama burası doğru yer değil.”
Ona
doğru yürümeyi sürdürdüm, ama halen konuştuğu kişiyi ne görebiliyor, ne
de duyabiliyordum. Küçük prens bir kez daha cevap verdi: “Evet, tabii.
Ayak izlerimin nerede başladığını görürsün. Beni orada bekle. Bu gece
orada olacağım.”
Şimdi
duvardan sadece yirmi metre uzaktaydım, ama hala hiçbir şey
göremiyordum. Küçük prens yine konuştu: “Zehirin iyi bir zehir midir?
Bana çok uzun süre acı çektirmeyeceğinden emin misin?”
Durdum. Yüreğim sızlıyordu. Ama hala ne olduğunu anlamamıştım.
“Şimdi git” dedi, “aşağı ineceğim.”
Bunun
üzerine bakışlarımı aşağı, duvarın dibine çevirdim ve orada gördüğüm
şey havaya sıçramama neden oldu. İnsanı birkaç saniye içinde
öldürebilecek sarı bir yılan, başını küçük prense doğru kaldırmış,
öylece duruyordu orada. Silahımı almak için elimi cebime götürdüm ve
koşmaya başladım. Ama çıkardığım sesi duymuş olacak ki, başını indirip
kumların üzerinde kaymaya başladı yılan. Ve pek de acele etmeden,
taşların arasında gözden kayboldu.
Küçük prensimi tutmak için tan zamanında yetiştim. Onu kollarıma aldığımda yüzünün bembeyaz olduğunu gördüm.
“Bu ne
demek oluyor?” diye sordum. “Neden yılanlarla konuşuyorsun?” Boynundaki
altın renkli fuları çözdüm. Alnını hafifçe ıslattım ve içmesi için ona
biraz su verdim. Artık soru sormaya cesaret edemiyordum. Bana ciddi bir
ifadeyle baktı ve kollarını boynuma doladı. Kalp atışlarını
duyabiliyordum. Sanki tüfekle vurulmuş bir kuşun gittikçe yavaşlayan
kalp atışları gibiydi.
Bana: “Motorundaki arızayı bulmana sevindim. Artık evine gidebilirsin” dedi.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Aslında bu haberi vermeye geliyordum. Çok umutsuz olmama rağmen, motoru tamir etmeyi başarmıştım.
Sorumu yanıtlamadı. Sadece “Bugün evime dönüyorum” diye fısıldadı.
Sonra üzüntüyle ekledi: “Evim çok uzakta... Oraya gitmek çok zor olacak...”
Beklenmedik
bir şey olacağını hissedebiliyordum. Onu bir çocuk gibi kollarımda
sımsıkı tutuyordum. Ama o sanki ellerimden bir uçuruma doğru kayıyordu
ve ben bunu engelleyemiyordum...
Bakışları ciddiydi ve uzaklarda kaybolup gidiyordu.
“Bana verdiğin koyun yanımda. Kutusu da yanımda. Ve ağızlığı da...” dedi.
Buruk bir gülümseme yayıldı yüzüne. Uzun bir süre öylece bekledim. Vücut ısısının giderek arttığını hissediyordum.
“Küçük dostum benim, sen korkmuşsun...”
Elbette korkmuştu! Ama yavaşça güldü.
“Bu gece çok daha fazla korkacağım” dedi.
Bir
kez daha, içimde onarılmaz bir acı duydum. Bu gülüşü bir kez daha
duyamayacağımı düşünmek bile istemiyordum. Buna dayanamazdım. Gülüşü,
çölün ortasında bir su kaynağı gibiydi benim için.
“Küçük prens, gülüşünü tekrar duymak istiyorum” dedim.
Ama o
bana : “Bu gece, Dünyaya ineli tam bir yıl oluyor. Gezegenim, geçen yıl
Dünyaya indiğim yerin tam üstünde olacak bu gece.” dedi.
“Küçük
prens, lütfen bunun sadece kötü bir rüya olduğunu söyle bana” dedim,
“şu yılan hikayesinin be gezegenine geri döneceğinin...”
Ama sorumu yanıtlamadı küçük prens. Onun yerine bana:
“En önemli şeyi gözler göremez” dedi.
“Evet, biliyorum...”
“Su
için de aynı şey geçerli. Makaranın çıkardığı sesi hatırlıyor musun?
İşte tam da bu makara ve ip yüzünden, bana verdiğin bir yudum su müzik
sesi gibi güzeldi. Çok tatlıydı...”
“Evet, biliyorum...”
“Geceleri
yıldızları izlersin. Benim yaşadığım yarde her şey jo kadar küçük ki,
sana gezegenimi gösterebilmem imkansız. Ama böylesi daha iyi. Çünkü
içlerinden birinde benim yaşadığımı bileceksin. Hepsini seveceksin.
Hepsi senin dostun olacak. Ve sana bir hediyem var...”
Bir kez daha güldü.
“Ah, küçük prens! Benim sevgili küçük prensim. Gülüşünü duymak çok güzel!”
“Aslında benim hediyemdi bu... tıpkı su için olduğu gibi.”
“Anlamıyorum...
“Yıldızlar,
başka başka insanlara farklı şeyler ifade ederler. Bazıları için sadece
gökyüzünde titreyen ışıklardır. Yolcular içinse, bir rehberdirler.
Bilim adamları için fikir kaynağıdırlar. Şu benim iş adamı içinse
zenginlik. Ama herkes için sessizdirler. Sen hariç...”
“Ne demek bu?”
“Geceleri
gökyüzüne baktığında, yıldızlardan birinde benim yaşadığımı ve orada
gülüyor olduğumu bileceksin. Bu yüzden sana sanki bütün yıldızlar
gülüyormuş gibi gelecek. Bütün dünyada yalnızca senin gülen yıldızların
olacak. “
Ve bunu söyledikten sonra yine güldü.
“Ve
üzüntün geçtiğinde – çünkü zaman bütün acıları iyileştirir- beni
tanıdığına memnun olacaksın. Daima benim dostum olarak kalacaksın.
Benimle birlikte gülmek isteyeceksin. Be zaman zaman, sadece bunun için
gidip pencereyi açacaksın... Gökyüzüne bakarken güldüğünü gören
arkadaşların buna çok şaşıracaklar. Sen de onlara: “Ah, evet, yıldızlar
beni hap güldürürler” diyeceksin. Onlar da senin deli olduğunu
düşünecekler. Görüyorsun, sana ne kadar kötü bir oyun oynadım...”
Ve bir kez daha güldü.
“Aslında ben sana bir sürü yıldız değil de, kahkaha atabilen bir sürü zil vermiş gibi oldum.
Yine güldü. Sonra ciddileşti. “Bu gece... biliyorsun... gelme...”
“Seni bırakmayacağım.”
“Dışarıdan acı çekiyormuşum gibi görünecek. Ölüyormuş gibi görüneceğim. Bunu görmeye gelme. Hiçbir işe yaramaz bu...”
“Seni bırakmayacağım” dedim Endişelenmişti.
“Sana
böyle söylememin nedeni, biraz da yılan yüzünden. Sana zarar
vermemeli... Yılanlar hain yaratıklardır. Zevk için insanı
sokabilirler.”
“Seni bırakmayacağım” dedim.
Sonra birden rahatladı. “Yılanlar sadece bir kez zehirleyebilirler, öyle değil mi?” dedi.
O gece
yola çıktığını görmedim. Sessizce ayrılmıştı. Arkasından koşup ona
yetiştiğimde, hızlı ve kararlı adımlarla yürüdüğünü gördüm. Bana:
“Ah! Buradasın...” dedi. Ama sesi hala telaşlıydı.
“Gelmemeliydin. Üzüleceksin. Öldüğümü sanacaksın, ama gerçekte ölmüş olmayacağım.”
Sustum.
“Anlaman gerekiyor. Orası çok uzak. Bedenimi oraya götüremem. Bunun için fazla ağır.”
Hiçbir şey demedim...
“Boşalmış bir deniz kabuğu gibi kalacağım...Bunda üzülecek bir şey yok...”
Cevap vermedim...
Bir
parça cesareti kırılmıştı. Son bir gayretle: “Biliyorsun, çok güzel
olacak. Yıldızlara ben de bakacağım. Bütün yıldızlar paslanmış
makaraları olan birer kuyu olacak benim için. Hepsi bana içecek su
verecekler” dedi.
Hiçbir şey demedim.
“Çok eğlenceli olacak. Senin beş yüz milyon tane küçücük zilin olacak; benimse beş yüz milyon su kaynağım...”
Ve artık o da hiçbir şey söyleyemedi, çünkü gözleri yaşlarla doldu. “İşte burası. Bırak yalnız devam edeyim.”
Oturdu, çünkü korkuyordu. Sonra:
“Biliyorsun...
Bir çiçeğim var... Ona karşı sorumluyum. O öyle narin, öyle masum ki...
Kendini koruyabilmesi için sadece dört küçük dikeni var...”
Ben de oturdum. Daha fazla ayakta duramamıştım.
“İşte...” dedi, “Hepsi bu...” Biraz tereddütten sonra ayağa kalktı. Ben hareket edemedim.
Ayak bileğinin çevresinde sarı bir ışık vardı, başka hiçbir şey yoktu. Bir an hareketsiz durdu. Hiç bağırmadı. Bir ağaç gibi, yavaşça düştü yere. Yer kum olduğu için, düşerken en ufak bir ses bile çıkmamıştı.
27. BÖLÜM
O
günden bu yana tam altı yıl geçti. Bu hikayeyi daha önce kimseye
anlatmamıştım. Uçağımı onarıp geri döndüğümde, çevremdekiler hayatta
olduğum için çok sevinmişlerdi. Bense üzgündüm ve onlara yorgun
olduğumu söylemiştim.
Şimdi
acımın bir kısmı dinmiş durumda. Yani tamamen değil. Gezegenine geri
döndüğünden eminim, çünkü gün ağarırken bedenini hiçbir yerde
bulamamıştım. O kadar da ağır bir vücut değildi onunki. Şimdiyse,
geceleri yıldızları dinliyorum. Sanki beş yüz milyon tane küçük zil,
oradan bana gülüyor.
Ama
beni kaygılandıran bir şey var. Koyununun ağzına bağlaması için
çizdiğim ağızlığın kayışlarını çizmeyi unutmuşum. Yani, onu hiç
kullanamayacak. Bu yüzden de gezegenine vardıktan sonra neler olduğunu
çok merak ediyorum. Belki de çizdiğim koyun çiçeği yemiştir...
Bazen
kendi kendime: “Kesinlikle yememiştir! Küçük prens çiçeği her gece
camdan korunağıyla kapatmış, koyunu da dikkatle izlemiştir” diyorum.
Böyle düşününce mutlu oluyorum. Ve bütün yıldızlar bana gülüyorlar.
Ama
sonra: “Herkes zaman zaman dalgın olabilir. Ya küçük prens bir gece
camdan korunağı çiçeğin üstüne geçirmeyi unutursa ve koyun da sessizce
yerinden çıkarsa...” diye düşünüyorum. O zaman benim küçük zillerim
kahkaha yerine gözyaşlarına boğuluyorlar.
Bu
gerçekten büyük bir sır. Sizler gibi, benim gibi küçük prensi sevenler
için, evrenin kim bilir neresindeki bir koyunun bir çiçeği yemiş ya da
yememiş olması çok önemli bir şeydir.
Gökyüzüne bakın. Kendinize “Acaba koyun çiçeği yedi mi, yemedi mi?” diye sorun. Bakın her şey nasıl da değişiyor.
Ve bunun neden bu kadar önemli olduğunu büyükler asla anlayamazlar...
Benim için bu, dünyanın en güzel ve en hüzünlü manzara resmi. Bir önceki resme çok benziyor ama unutmamanız için bir kez daha çiziyorum. Küçük prensin Dünyaya indiği ve ayrıldığı yer işte burası.
Lütfen
resme çok dikkatli bakın ve onu hafızanıza iyice yerleştirin. Eğer bir
gün yolunuz Afrika’ya düşerse ve Sahara Çölü’nü geçerseniz, işte tam bu
noktaya geldiğinizde lütfen biraz durun. Eğer küçük bir çocuk size
doğru gelirse, size gülerse, altın sarısı bukleleri varsa ve hiçbir
sorunuzu yanıtlamıyorsa, onun kim olduğunu tahmin edersiniz. Lütfen
bana bu iyiliği yapın.
Beni merakta bırakmayın. Onun geri
döndüğünü haber vermek için
bana hemen
yazın...
alihan_er2006@yahoo.com.tr
alihaner10@hotmail.com